Wat de wilg vertelt op je pad bij Samhain
Wanneer het jaar zijn laatste adem uitblaast en de sluiers dun worden, buigt de wilg stil over de velden.
Zij fluistert over loslaten en overgave aan onderdrukte tranen. Buig maar mee en vertrouw op je veerkracht. Je staat stevig dankzij je wortels die sterker zijn dan je durft denken.
In de buiging van de wilg zit geen zwakte maar de wijsheid van het meebewegen. “Laat los wat zwaar is,” zegt ze. “Vertrouw de stroom.”
In de Grieks-Romeinse oudheid speelde de wilg een rituele en mythologische rol. Ze was samen met de zwarte populier de boom van Persephone, godin van het dodenrijk.
Orpheus daalde in het dodenrijk om zijn geliefde terug te halen met een wilgentak in zijn hand.
Jason kwam met de Argonauten op zoek naar het Gulden Vlies op een veld met wilgen terecht. Aan de takken hingen doden in runderhuiden opdat ze door de kracht van de boom zouden herboren worden.
Dit zijn maar 2 voorbeelden. Ook in andere culturen van de Kelten tot bij de Tibetanen, vind je veel gebruiken terug.
In wilgenbast zit een inhoudsstof die pijnstillend en koortswerend werkt: salicylzuur. Zelfs Hippocrates kende al de geneeskracht van de wilg. Ruim 2000 jaar later bereidden we met deze stof het universele medicijn aspirine.
📖 Compendium van rituele planten in Europa, Marcel De Cleene
